Öfke nöbetlerine ve güçlü duygulara eşlik etmek

Öfke nöbetleri neden normaldir

2 ile 6 yaş arasında beyin, güçlü duyguları tek başına yönetecek kadar henüz olgunlaşmamıştır. Bir öfke nöbeti kötü niyet değil, aşırı yüklenmiş bir sinir sistemidir. Çocuğunun o an cezaya değil, yardıma ihtiyacı vardır.

Önce sakinleştir, sonra konuş

Duyguların fırtınasında bir çocuk mantıklı düşünemez. Çömel, sakin kal, yakınlık sun ('Ben buradayım'). Açıklamalar ve sonuçlar daha sonra, çocuk yeniden ulaşılabilir olduğunda gelir. Senin sakinliğin çapadır.

Duyguları adlandırmak

'Gitmemiz gerektiği için kızgınsın.' Duygulara verilen kelimeler, çocuğun onları anlamasına ve uzun vadede yönetmesine yardımcı olur. Davranışı onaylamak zorunda değilsin, ama duygu var olabilir. Kabul etmek, tartışmaktan daha hızlı sakinleştirir.

Sınırlar geçerliliğini korur

Şefkat, boyun eğmek demek değildir. 'Üzgün olduğunu anlıyorum, yine de gidiyoruz.' Net ve nazik sınırlar güven verir. Çocuklar sınırlara güvenebilmek için onları sınar. Sevgi dolu bir tutarlılıkla davran.

Tetikleyicileri fark etmek

Birçok nöbetin habercileri vardır: yorgunluk, açlık, aşırı uyarılma, çok fazla geçiş. Örüntüleri fark eden önlem alabilir; zamanında molalar, değişikliklerden önce haber verme, yeterli uyku ve yemek. Önlemek, söndürmekten daha kolaydır.

Fırtınadan sonra

Her şey bittiğinde: kısa ve sakin bir geriye bakış ('Bayağı şiddetliydi, değil mi?'), barışma, devam etmek. Uzun uzun ahlak dersi vermek yok. Çocuğun şunu öğrenir: Şiddetli duygular da geçip gider ve ilişkimiz buna dayanır. Bu, temel güven duygusu yaratır.